(januari 1993)
W2A is met voorsprong de luidruchtigste klas dit jaar. Ach, één lastige klas per jaar moet kunnen. Je blijft er wakker bij en er valt nog eens iets te lachen.
In W2A zit Wilfred, zo’n leerling als er altijd wel in zo’n klas zit: de luidruchtigste leerling in de lastigste klas. Over Wilfred wil ik het even hebben.
Wat was het geval? De les is nog niet echt begonnen (Waarom is de les nog niet echt begonnen? Omdat ik ze nog niet stil gekregen heb, daarom niet. En waarom heb ik ze nog niet stil gekregen? Omdat Wilfred z’n muil niet wil houden. Maar ik loop op de gebeurtenissen vooruit.) De leerlingen wisselen luidkeels van gedachten over een stunt van vorige week. Een leraar zou een videoband laten zien. Toen ze het lokaal binnenkwamen stond de apparatuur al klaar. Achter zijn rug hadden enkele leerlingen snel de band die er in zat verwisseld voor een vieze film van hun keuze. De leraar zette de video aan en bleef de klas in kijken om ze in de gaten te houden, het is tenslotte W2A. Zeker drie minuten lang stond hun filmkeuze aan, tot de collega gealarmeerd werd door de geluiden uit de videorecorder die niet pasten bij de documentaire die hij had willen vertonen. Ja, de leerlingen kwamen niet meer bij, natuurlijk.
Zo’n klas dus.
De gedachtewisseling in mijn les waar ik het over heb, gaat diagonaal door het lokaal heen, van linksvoor (waar Wilfred zit) naar rechtsachter. Ik heb al een paar keer gezegd dat ze op moeten houden en ik word ongeduldig. Dus zeg ik het nog een keer, HARD. Het wordt stil (eindelijk) en dwars door die stilte kwekt Wilfred, voor de verandering in keurig ABN en met een fraai kakkineus accent: “Maar meneer, wij zijn in gesprek en u roept daar zomaar tussendoor. Dat is toch niet zoals het hoort.”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten