Door roosterperikelen die ik niet helemaal begrijp is mijn les aan E2a verplaatst naar het gebouw van de AG-opleiding, schuin tegenover onze MTS. Als ik daar binnenloop op zoek naar mijn klas, kan ik het lokaal niet vinden. Ik dwaal wat rond en als ik in de buurt kom is het ineens heel gemakkelijk: ik ga op het lawaai af. Als ik het lokaal binnenloop vliegt er een borstel mijn kant op. Op het allerlaatste moment vang ik die nonchalant op, met één hand nog wel. Heel even ben ik daar erg tevreden over, maar dan blijkt dat de borstel verzadigd is met krijtstof dat zich nu als een grijze wolk over mijn jas verspreidt. Mijn hand zit ook vol. Shit.
De klas geniet. Ik leg de borstel weg en blaas het stof van mijn hand, precies in het gezicht van de jongen op de eerste rij. Die begint te hoesten. Juist.
Langzaam komt de klas tot bedaren en ik wil met de les beginnen als Stef van de Loo ineens door de klas roept dat het benauwd is en dat er een raam open moet: "Hé, Eric, moet ur gin raom ope?"
Gealarmeerd kijkt Eric naar het raam. Het is een schuifraam en het zit potdicht, de mouw van zijn jas steekt nog net het lokaal in. Dus als het raam opengaat, valt zijn jas naar beneden (we zitten op de eerste verdieping).
Na enig geworstel (ze laten hem niet meteen door op zijn weg naar het raam) weet Eric de mouw te pakken te krijgen. Na nog enig geworstel gaat het raam open en heeft ie z'n hele jas. Na weer enig geduw en getrek zit ie weer op z'n plaats.
Ik begin met de les.
Na anderhalve zin roept Eric ineens: "M'n databank, nondeju, m'n databank, die zat in m'n jaszak."
Stef kijkt uit het raam: "Ja, dat klopt, ik zie 'm liggen."
Ik ben het nu meer dan zat, maar Stef is zo snel dat ik erdoor verrast word. Hij staat op, schuift het raam open, leunt naar buiten en rekt zich uit. Zijn bovenlichaam verdwijnt uit het gezicht. Dat vindt iedereen meer dan prachtig. Enkele maten snellen behulpzaam toe om hem verder het raam uit te duwen. Stef trapt wild om zich heen. Ik snel er heen om de maten weg te trekken en krijg een trap mee van Stef, die ook niet ziet wat hij doet (hoop ik).
De klas joelt: "Ha, hij heeft natuurlijk niet in de gaten dat er een afdak is."
Inderdaad, de databank ligt op het afdak, een halve meter onder het raam. Stef kan er net bij en komt triomfantelijk weer naar binnen.
Ik begin nog maar eens met de les.
Twee uur later kom ik op de gang een collega tegen die bezorgd informeert: "He, wat hoor ik nou, hebben ze jou buiten het raam gehouden?"
E2a had op zitten scheppen, bij hem in de les. Hij had veel huiswerk opgegeven en toen had iemand gezegd: "Zullen we hem ook eens buiten het raam houden?"
P.S.
Een gebouw voor Assistenten in de Gezondheidszorg (allemaal meisjes) moet aan heel andere eisen voldoen dan een gebouw voor Aankomende Technici. Sinds wij daar te gast zijn met onze klassen vol techneuten zie je de zwakke plekken. Het is goed dat het maar voor korte tijd is, anders zou je dat gebouw aan de straatstenen niet meer kwijt raken.
Ik had het er met het Hoofd Opleidingen AG over. Hij had een mooi eufemisme: “Ja, die van jullie gaan anders met het gebouw om, he?”
”Dat kun je wel zeggen", antwoordde ik, “Ze slopen het waar je bij staat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten