9. Hullie

Hullie (1993)

Neem studenten hun illusies niet af! Ook niet door de zuivere waarheid en niets dan de waarheid. Een voor veel leerlingen moeilijk verteerbare waarheid is de uitspraak: “Het gebruik van alle soorten drugs is in Nederland bij wet verboden.”
Deze zin in ons schoolreglement dient als inleiding bij een verbod op het gebruik van en de handel in drugs op school, en leidt onveranderlijk tot felle discussies. Klassen vol zijn er heilig van overtuigd dat het roken van hasj en nederwiet en whatever in Nederland bij wet is toegestaan. (Het zou me niks verbazen als een flink aantal collega’s dezelfde mening is toegedaan. In elk geval denkt de hele wereld buiten Nederland dat dat zo is.)
Maar het is niet zo. Het gebruik van hasj etc is bij wet verboden, evenals de handel, hoe klein de hoeveelheid ook is.
Deze mededelingen zorgen voor ontsteltenis. Maar meneer, hoe kan dan dit en hoe kan dan dat? En dan gaat het gesprek verder over een typisch Nederlandse modaliteit als ‘gedogen’.
Het vermakelijkst zijn deze discussies als er enkele leerlingen zijn die op de vorige school tijdens de lessen maatschappijleer goed hebben opgelet en weten hoe het zit. Die houden dan vol dat het inderdaad verboden is. Zij worden door de overgrote meerderheid van de klas bespot en weggehoond.
Enkelen uit die meerderheid, tot wanhoop gedreven door dat koppige, schijnbaar zinloze vasthouden van een belachelijke positie van de minderheid, roepen dan mijn hulp in:
“Meneer, zegt u nou eens hoe het zit.”
Met een malicieuze grijns geef ik de minderheid gelijk.
Bouzid (als ik op verzoek van de klas het concept ‘gedogen’ heb uitgelegd en hij dus moet aannemen dat softdrugs wel degelijk verboden zijn, in het tolerante Nederland - wat enkele van zijn maten in de klas dus ook al beweerden):
“Dus hun hebben gelijk?”
“Ja Bouzid”, zeg ik, leraar tot de dood er op volgt: “Zij. Zij hebben gelijk.”
“Ja”, antwoordt hij, zichtbaar geïrriteerd door dat feit dat zij gelijk hebben en mijn grammaticale terechtwijzing daarbovenop: “Hullie.”